(n)ooit op kot gaan

Er waren twee dingen waarvan ik als achtjarig meisje had gezworen ze NOOIT te doen:

  1. Mijn benen waxen. Ik had ooit de grimas op mama’s gezicht gezien toen ze de kleverige strip in één haal van haar been trok en had me op datzelfde moment voorgenomen dat ik wel met een pels door het leven zou gaan. Lekker zacht, dat zou ook wel iets hebben, dacht ik.
  2. Op kot gaan. “Zo helemaal alleen? NOOIT!”

Het kan verkeren. Voor de geïnteresseerden: ik ben afgestapt van mijn geloof in een schattige benenpels. Daarnaast zit ik nu al twee jaar “helemaal alleen” op kot. Beide contractbreuken heb ik tot hier toe wonderwel overleefd (hoewel benen waxen, dat doe je toch echt niet voor de fun hoor..). Op  kot zitten is zonder enige twijfel een aanrader, maar het vergt wel heel wat aanpassingen. Eraan denken dat je toiletpapier moet kopen bijvoorbeeld of plots zelf het gevecht met uit het niets verschijnend stof moeten aangaan. Of dat de afwas niet vanzelf verdwijnt, dat je uit niets zoveel voldoening haalt dan uit het opblinken van de gootsteen en dat datzelfde opgeblonken meester werk na 1 keer handen wassen er weer net zo mottig kan uitzien dan ervoor. Als kotstudent leer je ook shoppen op beperkt budget, zodat je de rest “op je spaarboekje kan zetten” (lees: investeren in nagellak, kringloopwinkelservies of schriftjes uit de Hema). Je leert tapas maken voor die 10 vrienden die plots je kot binnenstormen of de beste adresjes om budgetvriendelijk met die vrienden te gaan eten. Je fietst verloren alsof het je hobby is en ontdekt zo shortcuts van de ene faculteit naar de andere om zo lang mogelijk in Flying Tiger te kunnen blijven snuisteren tussen 2 lessen door.

Op kot zitten heeft me al wijzer gemaakt dan studeren, ik zeg het u. Tijd om de kennis door te geven, ’t is graag gedaan.

 

 

2 reacties

  1. Hihi true!! Ook omdat het Gent is he 😉

    1. Inderdaad, véél liefde voor Gent <3

Geef een reactie