Zal ik blij zijn met mijn lijf?

Het is gek wat de zomer doet met een mens. Neen, ik doel niet op de drang naar barbecue’s, verre reisbestemmingen en cocktails met vrienden. Wel op de stress die zomer bij menig (vrouw)mens met zich meebrengt. Ik weet dat dit niet voor elk vrouwelijk wezen op de planeet geldt, maar ik denk dat ik niet overdrijf wanneer ik zeg dat zeker de helft van de vrouwen zich vanaf mei-juni toch ietwat kritischer in de spiegel bekijkt. Zelfs in mijn geheel onspectaculaire statistieken zie ik dat  mensen sinds mei steeds vaker op mijn “zal ik vasten?!”-post over mijn één dag lange ervaring met het 5:2-dieet terechtkomen. Laat dat dieet er nu net voor gekend staan snelle resultaten op te leveren als het om vetrollekes en andere gruwel gaat.

U kent mijn mening rond diëten en rond de druk die vrouwen ervaren om er ’s zomers (en de rest van het jaar) shredded uit te zien. U en ik weten dat het bullshit is, al die miserie, dat het nastreven van een onbereikbaar fotoshopschoonheidsideaal voor die 2 weken vakantie in bikini een uitputtende strijd is en niet iets waar je gelukkiger van zal worden. Dat diëten geen zin heeft en dat enkel het aanpassen van je levensstijl tot blijvende, haalbare en gezonde resultaten kan leiden. En met resultaten heb ik het dan eerder over het mentale dan over hoeveel kilo de weegschaal je minder aanrekent of over het aantal centimeter dat je om je heupen bent kwijtgespeeld. Want echt: who the f*ck cares. Ik kan uit de grond van mijn hart zeggen dat u zelf diegene bent die het meest met die oppervlakkigheid inzit. De afgelopen 6 jaar verloor ik eerst 15kg om dan belachelijk weinig te wegen en er op de unief weer ongeveer 20 bij te kweken. Een emotionele hel gezien mijn verwrongen zelfbeeld en evenzeer verwrongen relatie met voedsel, maar zonder daar verder op in te gaan, wil ik hier één heel belangrijk iets uithalen. In die 6 jaar vol behoorlijk drastische gewichtsfluctuaties heeft niemand van mijn vrienden  of familie me ooit anders bekeken of behandeld. Niemand die me sympathieker vond toen ik “slanker” was of die me in de steek liet toen de kilo’s er  weer bij kwamen. Anne-Sophie blijft Anne-Sophie en tien ,zelfs twintig, kilo meer of minder zal daar dus niets aan veranderen. Wat ik wil zeggen is dat je gewicht niet belangrijk is voor mensen die je aandacht en energie waard zijn. Ik weet maar al te goed hoeveel energie, doorzettingsvermogen en zelfverwijt het kost om naar dat ideaalbeeld van jezelf toe te “werken”. En waarvoor?

Begrijp me niet verkeerd: ik raad iedereen aan om gezonder te eten. Wie me kent, weet dat ik mensen openlijk hummus en andere vegetarische/gezonde ‘brol’ aansmeer.  Zolang het doel gezondheid is, is daar natuurlijk niets verkeerd mee. Maar 3 weken leven op citroensap met honing om zonder vetrolletjes op het strand te kunnen gaan paraderen. U liever dan ik. Niet dat ik me niet in m’n nopjes wil voelen wanneer ik binnen een paar dagen in Zuid-Spanje om wille van de ondraaglijke hitte genoodzaakt zal zijn enkel in short en bikinitopje rond te huppelen. Tuurlijk wil ik er dan op mijn best zien. Op MIJN best, dus niet op het best van die ene slanke fitnessinstagramster.  Gewoon zo goed  als de huidige Anne-Sophie er mogelijk door gezond te leven kan uitzien en ik kan u al vertellen dat dat niet met een sixpack en gave cellulitisvrije billen zal zijn (ahoe voor het metabolisme-ontregelende effect van eetstoornissen en dus nog een extra stimulans om nooit extreem te gaan diëten) want daar is mijn lichaam in de huidige omstandigheden, hoe gezond ik ook probeer te leven niet toe in staat. En ja, het kost mij meer moeite dan u zich kan voorstellen om dat te accepteren, maar het is nu eenmaal zo. (Stiekem schreef ik deze post omdat ik zelf nood had aan bodypeptalk.) 

Maar ook ik probeer me dus zonder gekke dieettrucs voor te bereiden op het bikinileven. Omdat het toch een beetje comfortabeler voelt als je toch tenminste een beetje je best hebt gedaan om er wat deftig uit te zien wanneer je als doornee plattelandsmeisje met een bikini van de JBC en sneeuwwitte buik en benen tussen de gebruinde slanke Spaanse lijven op het strand moet gaat liggen. Het zit hem tenslotte allemaal in het koppeke. Iedereen kent wel iemand die verre van een maatje 36 heeft, maar over het strand dartelt alsof ze een fotomodel is. En zijn dat eigenlijk niet nog de mooiste mensen, gewoon zij die zich thuis voelen in hun vel? Blij zijn in mijn lijf staat alleszinds op mijn “to do before 30”-lijst, want zo’n dingen vergen (helaas) tijd.

Al het gezever hierboven moest eigenlijk een beknopte inleiding worden om u enkele detoxtips mee te geven. Is dat even mislukt (is iemand daar nog om verwonderd? #langeintroszijnmijnhandelsmerk). Omdat deze post belachelijk lang zou worden, mocht ik u hieronder nog een 5-tal zomerdetoxtips geven én omdat ik al eeuwen geen bericht meer postte op ELAN, bracht ik die tips onder in een ELAN-berichtje dat je hier kan lezen.

Zo, bij deze bent u weer wat bodypeptalk rijker. Dus laat ons samen schitteren op het strand in bikini of in een zwierig kleedje op in den hof! Lets show our inner beauty!

 

9 Replies to “Zal ik blij zijn met mijn lijf?”

  1. Mensen zijn eigenlijk ook gewoon veel te veel met zichzelf bezig. Iedereen zit in over zijn vetjes. Ik ook hoor. En ik heb maar 36. Ik ga niet doen alsof ik zo zeker ben van mezelf dat ik zonder schroom met m’n buikvetje in m’n bikini paradeer. Nope. Maar toen ik laatst ging zwemmen viel me pas echt op hoe veel verschillende mensen er zijn (daarvoor moet ik dan al 26 jaar op de wereld rondlopen, om dat nu pas door te hebben). En hoppekee, ’t kon mij gewoon niets meer schelen dat er puttekes in mijn billen zitten. En dat dat buikvetje er is.

    1. Dat is waar, Irene. Zoveel soorten mensen en eigenlijk maak iedereen er op zijn unieke manier best zijn he. Heel erg bedankt voor je reactie, mijn buikvetrollekes en assorti billenputjes voelen zich al een beetje meer op hun gemak in hun bikini.

  2. Wauw, wat een fantastische post. Helaas, ik word dit jaar 30 en heb mezelf nog steeds niet helemaal geaccepteerd – mijn lichaam dan toch. Ook al ben ik heel normaal. Eetstoornissen of een moeilijke relatie met eten heb ik nooit gehad en ik heb nog nooit speciaal gedieet om af te vallen. En toch heb ik altijd wel iets te klagen over mijn lichaam, dat er niet meer zo uit ziet als toen ik 20 was. En zelfs toen was ik niet tevreden. Dit vind ik echt een heel inspirerend artikel! Prachtig geschreven, heel erg herkenbaar, dankjewel. En ik ken je niet, maar ik ben zeker dat je een mooie vrouw bent!

    1. Dankjewel, Sofie, het doet enorm deugd om dit te horen. Ik hoop dat we ooit allemaal zelf beseffen hoe mooi we eigenlijk zijn!

  3. Is de link naar de bikinitips onderaan naar je vorige blog? 🙂 En trouwens… wat een post is dit? Je bent een keimooie meid!!! Wees maar trots op jezelf dat wat je hier schrijft alsof je het nooit zou bereiken, al lang bereikt hebt! En ik wens je enorm veel plezier in Malaga!! 😀

    1. Neen, dat is een blog die ik al een jaar of 2 samen met een vriendin heb 🙂 Haha, dankje lieve Iris!

  4. Heel herkenbaar, zo waar en toch… kan het geen kwaad het af en toe nog eens zwart op wit te lezen. Ik wou dat ik deze post voor mijn strandvakantie had gevonden, haha 😉

    1. Blij dat je er iets aan hebt gehad, Sam! (al is het nu bijna herfst en mogen we ons binnenkort weer vrolijk verstoppen onder dikke lagen pulls en leggings) 😉

Geef een reactie