(Kot)moestuin-update n°1

In het middelbaar zaaide ik elk jaar ongeveer een heel pakje tomaatjes. Ik eindigde dan met een baby-tomatenplant of 100 in mijn kamer, waarvan er door verpotten of ziekte uiteindelijk zo’n stuk of 10 naar buiten konden en daar dan met de eerste wind afknakten of een maand of wat later stierven aan Phytophthora. Ik zaaide ook komkommer, pompoen en biet voor in mijn kamer. Mijn kamer kon dus wel de groene long van ons huis genoemd worden, al was de “groene, beschimmelde long” misschien eerder gepast, aangezien de drainage van mijn kweeksystemen niet al te zeer op punt stond. In mijn moestuin was ik al even zielig enthousiast. 6 jaar lang bewerkte ik mijn beschaduwde stukje arme grond onder de bomen (het enige stukje tuin dat papa me toevertrouwde) en zaaide het met liefde in met zaden die ik helemaal zelf gaan selecteren was in de Aveve. Ik stelde zelfs jaarlijks een moestuinplan op, rekening houdend met de rotaties die volgens mijn “Moestuinieren voor dummies” boek moesten worden aangehouden. Het hele proces nam veelal toch een paar dagen wieden, spitten en zaaien in beslag. Ah, de geneuchten van een vers ingezaaide moestuin.

Dit is het zonnige stuk van mijn moestuin. (Ja, in de loop der jaren, kon ik dit stukje gazon nog ontfutselen)

Helaas liepen er in mijn tuin kippen (niet onze kippen, het zijn zwerfkippen zonder baasje) die even hard uitkeken naar het moestuinseizoen als ik. Op nog geen uur tijd waren al mijn zaadjes verorberd. We probeerden de laatste jaren mijn heilig stuk grond zelfs te beschermen met netten en kippengaas. Niets dat die wilde kippen kon tegenhouden.

Om u maar te zeggen dat moestuinieren bij mij echt wel een zaak is van willen maar niet kunnen.

Ergens tussen het onkruid bemerkt u peterselie en munt. Laat het ons als permacultuur omschrijven.

Met in Gent op kot te zitten, had ik de laatste jaren mijn spade en zaad wijselijk aan de kant laten staan. Maar toch, elke lente kriebelde het opnieuw en verlangde ik naar de vreugde van de eerste ontkiemde tomatenplant.

Nu mijn vriend ook plots gebeten lijkt door de plantjesbacterie, is het hek van de dam. Dit jaar wordt na lang wachten opnieuw een moestuinjaar. Al sinds oktober zijn we samen aan het bedenken wat we waar allemaal kunnen zaaien (neem die waar letterlijk, als in: er staan nu planten in zijn living, zijn kamer, zijn tuin, mijn tuin en op mijn kot). We  bekeken samen Youtubefilmpjes, abboneerden ons op moestuinkanalen (Deze, deze en deze zijn overigens aanraders). We  ruimden samen de moestuin bij me thuis op, hij maakte me plantbakjes voor op kot, legden al ons reservezaad samen, stelden moestuinplannen op en we lieten ons helemaal gaan in de webshop van het Vlaams zaadhuis. Een kleine zaadhaul is op z’n plaats:

Op kot zaaide ik radijsjes (die meteen opschoten tot een soort van sla, ook lekker, maar niet de bedoeling), rucola en gele tomaatjes. In de kleine zaadbakjes zette is een wirwar van plantjes, waarvan het zaad van sommigen zelfs afkomstig is van een zaadcollectie die we vorig semester voor plantaardige productiesystemen bij boeren moesten gaan verzamelen (ik ben dus bloemkool aan het kweken met het zaad van een echte bloemkoolboer, ik voel me enorm vereerd). Ik zette:

  • Warmoes, de meerkleurige variant (Bright lights)
  • Basilicum. 3 potjes, want one can never have too much basilicum.
  • Bietjes. Een variëteit die normaal van die mooie 2 kleurige kringen in haar dwarsdoorsnede vertoont.
  • Bloemkool, witte kool, spruitjes. Allemaal zaad uit mijn schoolzaaddcollectie.
  • 1 boterboonplant, uit de zaadcollectie.
  • 4 palmboerenkoolplantjes, mijn persoonlijke favorieten.
  • 2 pepers.
  • 2 komkommerplantjes.

Als alles uitkomst kan, hoef ik dus voor een tijd niet meer naar de groentenwinkel. Al vrees ik daar met mijn rampzalig kweektalent wel voor. Bovendien zit ik ook op kot weer met een mol, genaamd Jules. Het beest vermorzelde al 1 van mijn 2 peperplantjes, mijn spruit- en bloemkoolkiempjes, beet een stuk van mijn komkommerplantje en sprong tijdens de jacht op een vlieg op mijn boterboon (de plant is momenteel in revalidatie). Toen ik de dagelijkse plantenmoorden echt niet meer aan kon, besloot ik m’n babies te beschermen met glazen potten en deksels en dat blijkt tot hier toe efficiënt.

Mijn tomaatjes zijn intussen verpot en groeien lustig verder. De vraag blijft nu wel nog hoe ik het ga doen als ze echt groot worden en het semester ten einde loopt… Dat en de rest van mijn moestuinavonturen verneemt u hopelijk in een komende moestuin-update. (Als u er niets meer over hoort, is de kans groot dat al mijn plantjes zijn gestorven…)

Heeft u momenteel eetbare planten in huis/de tuin staan? Tell me all about it!

6 Replies to “(Kot)moestuin-update n°1”

  1. Ik hou het momenteel bij gewone plantjes en ik kweek ze niet op vanaf het zaadje. Ik ben benieuwd hoe het zal lopen bij jullie, blijf zeker updaten!

    1. Gewone plantjes zijn ook leuk en die kopen wij meestal ook al in “volwassen” formaat hoor. (zo’n die hard ben ik niet 😉 ) Ik ben zelf ook benieuwd en updaten, zal ik!

  2. Woooow!!! Dit is een onwijs coole post! Wist niet dat je ook echt zoveel als mij van plantjes houdde ?.eerst dacht ik bij het lezen van de titel: “Weer een moestuinupdate…” Maar je artikel is zooo interessant.. Je manier van vertellen is gwn zo! En ik ga ook zo’n post maken ?

    1. Tuurlijk hou ik van plantjes (maar zij niet zo van mij heb ik het gevoel 🙁 ) Haha, seg zo veel lof, Iris, niet overdrijven he 😉 Oooh, ben benieuwd wat jij allemaal staan hebt!

  3. Wat een leuke blog! Ik moest erg lachen om de kipjes. Ik heb momenteel wat moestuintjes van de Albert Heijn gezaaid die nog niet echt willen lukken. Verder heb ik tomaat, paprika, bosui, avocado en mango geplant vanuit de pit uit de vrucht zelf, dat gaat tot nu toe prima.

    1. Dankje Merel! Mango planten vanuit de pit?! Werkt dat? Wordt het een mooie plant dan? (komen er ooit mango’s aan?) (Sorry, ik stel veel vragen als ik enthousiast ben 😉 )

Geef een reactie